Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2009

Ταινιες: «Τhe third man» του Καρολ Ριντ

Στη Βιέννη λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ η πόλη βρίσκεται ακόμη υπό την κατοχή των Συμμάχων, ένας Αμερικανός συγγραφέας ( Τζόζεφ Κότεν) μπλέκεται σε έναν λαβύρινθο εγκλήματος ενώ αναζητεί τα ίχνη ενός φίλου του που έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Ο Κάρολ Ριντ μετέτρεψε το ομότιτλο μυθιστόρημα του GrahamGreene σε κινηματογραφικό διαμάντι το οποίο τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών και με Όσκαρ ασπρόμαυρης φωτογραφίας- στον Ρόμπερτ Κράσκερ μια πρόταση για όσουςαγαπούνπαλιέςκλασικέςταινίες.

Το όνομα του GrahamGreeneαποτελείεγγύηση . Όσαέργα του διασκευάστηκαν για τον κινηματογράφοείχανμεγάληεπιτυχία.

Είναιπερίεργοότι η ταινίακυκλοφόρησεέναχρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο.

Η ερμηνεία του OrsonWellesείναικαταπληκτική. Όσοιαποφασίσετε να τη δείτεκαλήδιασκέδαση.

Αναμνησεις: Η Χαλκη των παιδικων μου χρονων

Αν με ρωτούσαν πόσο νοσταλγώ την ιδιαίτερη μου πατρίδα, θα έλεγα δεν την νοσταλγώ αν δεν υπήρχε η Χάλκη.

Τα δυσάρεστα

Μεγάλωσα στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα προάστιο της. Η περιοχή τότε ήταν ακριβή, ερχόντουσαν τα καλοκαίρια για παραθερισμό πλούσιοι Εβραίοι. Μεγάλοι πλατάνια, ακριβές βίλες και αμερικάνικα αμάξια. Παραλιακή συνοικία.

Το Ρωμαίικο Δημοτικό σχολείο που πήγαινα, με τον τεράστιο για τα μικρά μου μάτια κήπο, τα μεγάλα δένδρα και τα υψηλά κιγκλιδώματα ασφαλώς θα αποτελούσε για μένα ιδανικό χώρο για μελέτη και παιχνίδι, αν δεν υπήρχε το "μεγάλο αφεντικό": ο διευθυντής.

Άνθρωπος της εκκλησίας, αλλά αυστηρών αρχών και ξεπερασμένων ακόμη και για τότε μεθόδων παιδαγωγικής, ο διευθυντής, έγινε ο εφιάλτης μου.

Ήμουν πολύ ήσυχο παιδί. Είχα μάθει, στο σπίτι, να σέβομαι τους μεγάλους και το έκανα πάντα, άσχετα αν μερικές φορές απλώς υποκρινόμουν όταν δεν το άξιζαν. Στην τάξη ήμασταν 4-5 παιδιά. Και ήμουν πιστεύω ο "αγαπημένος" μαθητής του διευθυντή για 6 χρόνια. Αν …